Het is nu vrijdag dus dat wil zeggen dat we morgen ons project voor techniek moeten geven. We moesten nog enkele dingen hebben zoals: verf, pinnetjes om ballen op te blazen en nog wat brol. Bij ons ga je naar Brico of Hubo en neem je dat uit de rekken. Hier is het net iets anders, je moet opzoek gaan naar je materiaal in de 1000 kleine kraampjes. Maar we hebben hier al een oplossing voor: we spreken gewoon iemand willekeurig aan en vragen of hij ons naar het juiste kraampje kan brengen. Het maffe is hier dat als een kraampje iets niet heeft, hij dat gewoon zelf gaat halen in een ander kraampje. Ze zijn hier super solidair voor elkaar, daar kunnen we in België nog iets van leren. Als laatste moesten we enkel nog enkel bussen verf hebben. Ik had een weddenschap met Jens en Bob dat de verf van deze bussen wel zo pakken op plastieken flessen, maar voor de zekerheid kocht ik toch eerst maar 1 bus. Ik ging ze testen aan de overkant van de winkel want daar was toch een beetje schaduw aangezien de zon weer genadeloos aan het branden was. Toen we de overige bussen wilden kopen zei Jens dat we gevolgd werden. Ik trok mij er niet veel van aan tot er iemand Bob aansprak. Het waren politieagenten in burger. Ze toonden een batch om te bewijzen dat ze politie agenten waren. De batch kwam er even goed voor dan een document dat uit de oudheid afstamt. Ze namen ons mee naar een witte pick-up. Ik probeerde de nummerplaat te onthouden want ik vertrouwde het zaakje toch niet. Eén van de agenten had zelf een truitje aan van Manchester United, hoe wil je dan serieus genomen worden. Maar ze brachten ons uiteindelijk toch tot aan het politiekantoor. Daar moesten we bij de 2 hoogste pieten verschijnen. We kwamen er daar uiteindelijk achter waarom we opgepakt waren. Naar het schijnt was ik net voor een bank aan het spuiten met die verfbussen. Nadat we midden in het bureau van de directeur van de politie hadden voorgedaan hoe we met die verfbussen hadden gespoten, mochten we uiteindelijk gaan. Ik vroeg nog of ze ons nu ook een lift naar huis wouden geven maar dat zagen ze toch niet echt zitten. Ik kon maar proberen. We hadden om 3 uur een afspraak met de jongens van Bangwé ( gehandicapte kinderen), we zouden met hen gaan zwemmen. Het was toen we buiten kwamen bij de politie al 3 uur dus we moesten ons haasten. We besloten
toch maar een taxi te nemen. Bij de aankomst werden we weer ontvangen zoals Sinterklaas die aankomt met de boot in Antwerpen. Één van de jongens van Bangwé ga ik extra begeleiden. Dit is de enige jongen die niet mentaal gehandicapt is. Hij is wel doof en zijn beide benen zijn verlamd, maar hij is een zeer slim mannetje. Ze zijn aan het proberen om hem met braces terug mobiel te krijgen, want hij mag pas naar een gespecialiseerde dovenschool gaan als hij terug mobiel is. Het gaat de komende 2 maanden mijn taak zijn om hem op het juiste niveau te krijgen op vlak van wiskunde, gebarentaal… Dit zal een hele opgave zijn, maar ik hou wel van een uitdaging. Zo ga ik vanaf volgende week elke week met hem naar de gebarentaalles. Morgen ga ik al eens alleen kijken hoe het daar allemaal in zijn werk gaat. Bob en ik startten met het plan om hem helemaal naar het strand te dragen, dit hadden we net even onderschat. Hij was net iets zwaarder dan verwacht. We besloten hem dan toch maar op een piki piki te zetten. Als wij hier nu niet zouden zijn, had hij gewoon niet mee gekund. Allee kunnen, dan zouden ze gewoon de moeite niet doen. Na een tochtje van 20 min kwamen we uiteindelijk aan het meer. Ze genoten allemaal van de frisse duik en wij namen van de situatie gebruik om ze eens goed te wassen. Want geloof me het was nodig, hygiëne kennen ze hier niet. ’s Avonds trokken we terug naar Bangwé want het was bungalowavond. Dan zetten ze muziek op en krijgen de kinderen een frisdrankje. Alle jongeren stonden de benen van onder hun lijf te dansen en ze deden weer een poging om van Frank de plank een danswonder te maken. Daarna ben ik met Anita naar Vitus getrokken om nog een ‘afsluiterke’ te drinken. Daar ontmoette ik Saloum, hij was een ranger in het Gombé park. Ik geraakte aan de praat met hem en we vertelden over ons leven: hij hier en ik in België. Hij nodigde mij uit om eens langs te komen bij hem thuis zodat ik zijn familie eens kon ontmoeten. Na gsm nummers uitgewisseld te hebben, besloot ik toch om in men bedje te kruipen.
Het is nu vrijdag dus dat wil zeggen dat we morgen ons project voor techniek moeten geven. We moesten nog enkele dingen hebben zoals: verf, pinnetjes om ballen op te blazen en nog wat brol. Bij ons ga je naar Brico of Hubo en neem je dat uit de rekken. Hier is het net iets anders, je moet opzoek gaan naar je materiaal in de 1000 kleine kraampjes. Maar we hebben hier al een oplossing voor: we spreken gewoon iemand willekeurig aan en vragen of hij ons naar het juiste kraampje kan brengen. Het maffe is hier dat als een kraampje iets niet heeft, hij dat gewoon zelf gaat halen in een ander kraampje. Ze zijn hier super solidair voor elkaar, daar kunnen we in België nog iets van leren. Als laatste moesten we enkel nog enkel bussen verf hebben. Ik had een weddenschap met Jens en Bob dat de verf van deze bussen wel zo pakken op plastieken flessen, maar voor de zekerheid kocht ik toch eerst maar 1 bus. Ik ging ze testen aan de overkant van de winkel want daar was toch een beetje schaduw aangezien de zon weer genadeloos aan het branden was. Toen we de overige bussen wilden kopen zei Jens dat we gevolgd werden. Ik trok mij er niet veel van aan tot er iemand Bob aansprak. Het waren politieagenten in burger. Ze toonden een batch om te bewijzen dat ze politie agenten waren. De batch kwam er even goed voor dan een document dat uit de oudheid afstamt. Ze namen ons mee naar een witte pick-up. Ik probeerde de nummerplaat te onthouden want ik vertrouwde het zaakje toch niet. Eén van de agenten had zelf een truitje aan van Manchester United, hoe wil je dan serieus genomen worden. Maar ze brachten ons uiteindelijk toch tot aan het politiekantoor. Daar moesten we bij de 2 hoogste pieten verschijnen. We kwamen er daar uiteindelijk achter waarom we opgepakt waren. Naar het schijnt was ik net voor een bank aan het spuiten met die verfbussen. Nadat we midden in het bureau van de directeur van de politie hadden voorgedaan hoe we met die verfbussen hadden gespoten, mochten we uiteindelijk gaan. Ik vroeg nog of ze ons nu ook een lift naar huis wouden geven maar dat zagen ze toch niet echt zitten. Ik kon maar proberen. We hadden om 3 uur een afspraak met de jongens van Bangwé ( gehandicapte kinderen), we zouden met hen gaan zwemmen. Het was toen we buiten kwamen bij de politie al 3 uur dus we moesten ons haasten. We besloten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten