Dag 18 / 22-02-2013

Vandaag probeerden we onze ballonauto te optimaliseren. Dit lukte maar moeizaam. Veel knutsel en plak werk. ‘s Middags zijn we in de UN gaan eten. Daar hadden we afgesproken met Anita en Jens want Jens had een les PowerPoint gegeven aan de leerkrachten van het Newman Institute. Hij zelf vond het niet zo goed maar volgens Anita had hij het nog niet zo slecht gedaan. Het is vrijdag dus dat wil zeggen dat ik ga zwemmen met de jongens van Bangwé. Het was een leuke maar weer vermoeiende zwempartij. Gelukkig hadden we iets om naar uit te kijken. We waren namelijk geïnviteerd door onze stagebegeleidster Katrien om bij haar thuis pizza te komen eten. De pizza’s waren nog veel lekkerder dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Het kan misschien ook zijn omdat ik de rijst nu al een beetje beu aan het worden ben, maar zelfs dan was het nog één van de lekkerste dat ik ooit heb gegeten. Dus nog eens dank u aan Katrien voor de heerlijke maaltijd. We kunnen er weer tegen voor een paar weken.

Dag 17 / 21-02-2013

Nadat we de verpleegsters hadden uitgezwaaid, begon ons dagje. We gaan nu zaterdag een ballonauto maken dus we begonnen aan een ontwerp te werken. We probeerden van alles uit. We maakten het in hout, karton, melkkartonnen, doosjes… Maar wat we misten was een goede wielas. Dus we trokken naar de markt om tandenstokers te gaan zoeken. We wisten uit vorige ervaringen dat dit weer heel wat tijd zou vragen. En inderdaad na een uur zoeken en met verschillende hulp van plaatselijk bewoners, hadden we nog steeds geen tandenstokers gevonden. Dan maar een andere oplossing proberen zoeken. Na lang zoeken gingen we toch met enkele nagels naar huis. We besloten ook een zak cement te kopen zodat we volgende week de schommel in Bangwé kunnen maken. We waren kapot van rond te slenteren op de marktjes dus toen we thuis aankwamen sprongen we meteen in het meer. HEERLIJK!!!! Veel tijd hadden we niet want deze avond hadden we een afspraak bij Saloum (de ranger). We gaan vanavond leren sambussa’s te maken. Ook de Afrikaanse tijdsregeling heeft geen geheimen meer voor ons. We komen mooi een uurtje te laat. Nadat we wat drinken waren gaan halen, was het tijd voor onze eerste Afrikaanse kookles. Zelf Piet Huysentruyt zou het niet beter hebben kunnen uitleggen. Wij zijn nu volwaardige sambussa’s koks. Na het koken en ons buikje vol gegeten te hebben, speelden we nog wat spelletjes met Saloum’s familie. Thuis wachtten ons 3 nieuwe gezichten op. Stien, Dominique en Amber studeren vroedkunde en zullen ons de komende 3 maanden vergezellen.
Het was weer een prachtig avondje in Kigoma.

Dag 16 / 20-02-2013

Vandaag doen we het op zijn Afrikaans: rustig aan. We werken allemaal wat aan verschillende dingen voor school. Ik lees ook nog wat verder in een boek dat ik van mijn pa heb meegekregen. ‘s Avonds was het de eerste voetbal training die Bob ging geven. Ik en Jens zouden fungeren als professionele hulpcoaches. We begonnen met 2 groepen: de kleintjes en de groten. Maar al gauw merkten we dat de groten gewoon matches wilden spelen en weinig gemotiveerd waren. De kleintjes deden daarentegen zeer goed mee. We gaan dan ook waarschijnlijk verder gaan met enkel de kleintjes. Misschien als de groten 3 maal op hun brood krijgen van België dat ze misschien door hebben dat wat training niet slecht zou zijn. Morgen gaan de 2 verpleegsters terug naar België dus vanavond zakken we met zijn allen nog eens af naar Vitus. Na wat felle verhalen uitgewisseld te hebben, kropen we moe in ons bedje.

Dag 15 / 19-02-2013

Een aantal dagen geleden was ik aan de klap geraakt met Leonard, hij woont gedeeltelijk in Mandoleo. Hij vertelde mij dat hij leerkracht is op een middelbare school. Natuurlijk wouden wij wel eens zien hoe het er aan toe gaat op een middelbare school hier in Tanzania. Ik vroeg of het mogelijk was om eens een bezoekje te brengen op zijn school. Vandaag was de dag dat we waren uitgenodigd. Hij had ons al gezegd dat iedereen uitkeek naar onze komst. We hadden afgesproken aan de dala dala’s. Na 1x over te stappen kwamen we uiteindelijk aan in een piepklein dorpje, maar we waren er dan nog niet. We moesten nog een deel van de weg afleggen met de piki-piki. Om de kosten te drukken kropen we met 3 op een motor. Van op de piki-piki zagen we de school verschijnen in het midden van de brousse. Eerst nam Leonard ons mee naar de directeur. Het leek net of hij de koning ontving. Hij was super trots dat wij naar zijn school kwamen kijken. Leonard nam ons vervolgens mee naar iedere klas om ons voor te stellen. Het was namelijk de eerste keer dat er muzungu’s (blanken) op bezoek kwamen in de school. Wat ons meteen opviel was dat de klassen stamp, stamp vol zaten. Er waren klassen bij met over de 140 leerlingen en het was er stiller dan in een klas van 10 leerlingen bij ons. We zouden er later achterkomen hoe dit komt. Ze zaten soms met 3 op 1 stoel. Nadat we in iedere klas waren langs geweest, zijn we een les geschiedenis gaan observeren. De leerkracht had via, via gehoord dat ik ook geschiedenis geef. Dus al snel vroeg hij mij om enkele dingen over de kolonisatie te vertellen. Ook Jens kwam al snel aan de beurt. Hij mocht een stukje wiskunde geven. Het niveau van les geven ligt hier tegen alle verwachtingen in zeer hoog, maar het niveau van de leerlingen ligt dan weer zeer laag. Dat is ook aan de eindexamens te zien. Toen we deze te zien kregen hadden we er alle moeite mee om deze op te lossen. Het is dan ook niet te verwonderen dat er maar 1 op de 100 slaagt. De leerstof wordt gewoon boven de hoofden van de leerlingen gegeven. Tijdens het middagmaal vielen ons enkele stokken op die in een hoek van de leraarskamer stonden. Leonard had gezien dat we er naar stonden te kijken en zei zonder verpinken dat het werd gebruikt voor leerlingen die niet luisteren. We waren even geschokt, maar ja dat is Afrika, we waren hier op voorbereid. We besloten in plaats van de piki piki terug te nemen, te voet terug te gaan zodat we konden genieten van de natuur. Na een korte rustpauze was het tijd voor de 2e match België – Tanzania. We waren er weer volledig klaar voor en wonnen ook de 2e wedstrijd. ‘s Avonds gingen we het rustig aan doen, maar dit was buiten de natuur gerekend. Om een uur of 8 hoorde ik iemand voor hulp roepen. Ik ben meteen naar het strand gelopen. Daar stonden enkele Afrikanen te roepen naar iemand in de zee. Het was flink aan het stormen op het meer met immens grote golven. Ik ben zonder nadenken in het meer gesprongen. Ondertussen was Bob ook al in het meer en we besloten samen te blijven want dit was toch veiliger. Plots zagen we een man op de boeg van een bootje zitten. Bob kroop onmiddellijk aan boord. Toen ik aan boord wou klimmen tilde een grootte golf heel de boot op waardoor enkel planken achteraan de boot krakten. Bob trok me toch aan boord en ondertussen was heel de boot al vol gelopen. We probeerde de man er van te overtuigen zijn boot achter te laten wat niet gemakkelijk was want dit was zijn broodwinning. Toen alles achter ons begon te krakken trokken we de man toch van de boot. Toen we op het strand aankwamen, stond het al vol met mensen. We probeerden de boot binnen te trekken. Maar toen we de boot uiteindelijk op het strand kregen schoot er niet veel meer van over (zie foto). Gelukkig er was niemand ernstig gewond, dat was het voornaamste. ‘s Avonds praatten we wat na met een sodaken. Het was weer een dagje.

Dag 14 / 18-02-2013

Maandag was een zeer rustig dagje. Er was ‘s morgens geen internet en ik ben dan maar beginnen lezen in het boekje dat we voor RZL moeten lezen. Ook de blog aanvullen brengt heel wat werk met zich mee. ‘s Middags was er toch nog internet en konden we toch even skypen met enkele klasgenoten. Wat waren wij content dat wij hier zitten en niet op school in België. Voor al wie thuis zit: je weet niet wat je mist. Na het skypen nog eens een plonsje genomen want de temperaturen waren hier weer serieus opgelopen. Ik maakte ook nog een poster met onze planning om op te hangen in Mandoleo zodat de jongeren weten wat er deze week allemaal op het programma staat. Aangekomen in Mandoleo spraken we met de persoon die verantwoordelijk is voor de ontspanning. Hij had plots een volledige planning gemaakt dus we konden alles weer aanpassen. ‘s Avonds zijn we Bob zijn verjaardag in stijl gaan afsluiten en hebben verschillende spelletjes gespeeld met bevriende Afrikanen.

Dag 13 / 17-02-2013

Zondag rustdag, dus we dachten eens uit te slapen. Dat was buiten de kakelende Limburgse verpleegsters gerekend. Nog goed moe, stonden we dan maar op. Er schenen weer zeven zonnen buiten dus we sprongen dan maar in het meer om wakker te worden. Om 3 uur trokken we met z’n allen naar Anita’s housewarming feestje. Anita had verschillende broeders uitgenodigd en ook mijn stagebegeleidster Katrien was hier met haar man en kinderen. Anita woont in een prachtig huis en met een nog veel mooier uitzicht, en heel héél misschien gaat ze er een bed & breakfast van maken. Dan kom ik zeker nog eens terug. Ook Anita zelf is een vrouw uit de duizenden, haar levenslust is echt aanstekelijk. Ik ben er 100% zeker van dat zij de beste gastvrouw is waar je van kan dromen. Na een heerlijk namiddagje met een drankje en hapje was het toch eens tijd om naar huis te gaan en ons klaar te maken om te gaan eten. Het was namelijk bijna Bob zijn verjaardag en dat moest toch gevierd worden. We stapten eerst naar het Hiltop Hotel maar daar kon je vanaf vorige maand enkel nog terecht met een reservatie, dan maar naar het Tanganica hotel. Daar genoten we van het (toch een beetje) westers eten. ’s Avonds hebben we nog tot 2 uur gekaart met veel zever en leute ( “ rijmt ze op kus mijn gat”).

Dag 12 / 16-02-2013

De wekker ging af om 9 uur want om 10 uur werden we verwacht in de schrijnwerkerij voor doven en slechthorenden. We gingen hier een les doventaal volgen. Normaal begint de les om 9 uur, maar de broeder had al gezegd dat we best maar tegen 10 uur kwamen dan zou hopelijk iedereen er zijn. Toen we daar aankwamen waren er slechts 2 doven en een paardenkop. Om 11 uur waren de lessen nog niet gestart. Uiteindelijk zijn de lessen pas gestart om 20 voor 12. Om 2 uur moesten wij al terug in Mandoleo staan om onze workshop techniek te geven dus lang konden we niet blijven. Veel hebben we niet bijgeleerd buiten onze naam in gebarentaal. Om 1 uur vertrokken we vlug naar huis om al het gerief samen te nemen voor onze workshop. Het was precies al goed rond gegaan dat wij kwamen want er stonden meer dan 20 kinderen ons op te wachten. We schoten meteen in actie. We demonstreerde hoe ze hun raket konden versieren (we hadden gisteren ook een voorbeeld gemaakt) en het sloeg aan: iedereen wou de mooiste raket maken. Met wat hulp van Jens en Maarten konden we iedereen de juiste begeleiding geven. Om 4 uur waren de meeste raketten volledig af dus we trokken naar het meer om ze in de lucht te schieten. We hoopten dat het goed ging werken want tijdens het testen waren er ook enkele slechte pogingen. Ons eerste poging mislukte omdat er te veel lucht ontsnapte. Na wat aanpassingen was het meteen raak en de raket vloog meters in de lucht. De jongeren vonden dit geweldig en wij natuurlijk ook. Zo zijn we nog wel even doorgegaan met afschieten. Als de workshop gedaan was had ik het lumineuze idee om terug te zwemmen naar Aqualodge (ons verblijf). Het was net iets verder dan verwacht, maar uiteindelijk ik geraakte er toch en we hadden onze sport er ook weer opzitten. ’s Avonds was het weer bungalowavond maar deze keer in Mandaleo. Hier ging het er helemaal anders aan toe. Deze hadden geen muziek installatie nodig. Ze zongen alles zelf, dit had ik echt nog NOOIT gezien. Dit was echt de max. Ze beginnen mij hier ook al goed te kennen dus na een
paar liedjes werd ik al snel in het midden van de cirkel getrokken om mee te dansen met de jongens. Op het einde was het aan ons om een liedje te zingen. We leerden ze ‘heb de zon zien zakken’ en nog enkele andere. Volgende week zal ik ze wel eens wat Chiro liedjes aanleren. Dit moet je gezien hebben om het te begrijpen. De avond hebben we afgesloten in de lokale club Kibo. Ik wist van de vorige keer dat ik goed moest opletten met de halve liters voor de anderen was het de eerste keer. Dus toen we naar huis moesten waren er al een paar goed in de wind. Maar we hadden ons weer goed   geamuseerd.