Dag 53 29-03-2013

Vroeg uit de veren, zodat we de schommel in de grond kunnen steken bij een nog redelijke temperatuur. We dachten dat het een zeer zwaar karwei ging worden maar dit viel al bij al nog zeer goed mee. Het geluk stond aan onze kant want het zand was niet zo hard als het er uit zag. Nadat Bob en ik de schommel recht hadden gezet, moesten we zijn voetjes nog in het cement zetten. Hier kwamen de vele studenten ons handje mee helpen. Al snel stond de schommel stevig op zijn plaats. We zetten allemaal ons hand nog eens in het cement zodat we
hier vereeuwigd waren. Omdat alles zo snel klaar was besloten we om ook al vandaag de schommel te verven. We namen 1 van de studenten mee naar de markt om verf te gaan zoeken. Lang moesten we niet zoeken want in het eerste winkeltje hadden we al prijs. Terug aangekomen in Bangwé was het echt beginnen stortregenen en er zat niets anders op dan te wachten. We keken snel eens in de speelkast en begonnen met de jongens te spelen en te kleuren. De uren vlogen voorbij, na 2 uur was het opgehouden en konden we de schommel beginnen verven. De studenten vonden het geweldig dat ze de schommel zelf mochten schilderen. Zie op de foto het resultaat. We moeten er nog schommels aanhangen en nog een tweede laag komen spuiten maar dat zal voor een ander dagje zijn.
Lala salama

Dag 52 28-03-2013

Vandaag eens een dagje voor school gewerkt en ook de kleren wassen was weer nodig. In de namiddag ben ik zoals altijd studie gaan geven in Mandoleo. Ook wouden we John zijn wonde nog eens onder handen nemen. Hij had precies door dat wij op komst waren en was naar de kerk gevlucht. Voor het avondeten zijn we naar high-tech getrokken want de broer van onze kok Revo is ernstig ziek. Bob en ik kropen vrij vroeg in ons bed want morgen gingen we de schommel van Bangwé onderhanden nemen.

Dag 51 27-03-2013

Deze morgen zijn we zeer vroeg opgestaan om van alles te gaan kopen Manga market. Plots kreeg ik telefoon van Leonard dat hij met een probleem zat. De Dala-Dala dat ons normaal naar Mahembé zou brengen, had af gebeld. We besloten onmiddellijk naar Mandoleo te gaan
om deze situatie op te lossen. Alle dala’s waren plots hoog boven ons budget. Na veel rond bellen en rennen, hadden we nog steeds geen vervoer geregeld. Tot er plots een grote bus passeerde. Leonard en ik renden er meteen achter. Na veel afbieden konden we hem toch overhalen om ons voor een deftige prijs naar Mahembé te voeren. We vroegen hem om ons te komen halen om half 3. We gingen snel naar huis om alles klaar te nemen. Maar om half 3 was er nog steeds geen bus te zien. Om kwart voor 3 besloten we om zelf al naar Mandoleo te gaan. Iedereen stond klaar, zelfs alle supporters, maar geen bus te zien. Pas om kwart voor 4 konden we vertrekken. Aangekomen, stroomden de supporters weer toe. Nadat de groepsfoto’s en de opwarming achter de rug waren, kon de match beginnen. De uiteindelijke eindstand bedroeg 4-2. Bob had dus nog wat werk. Ondanks dat ze hadden verloren, was de sfeer op de bus tiptop, er werd gedanst, gefeest, gezongen en gegeten. Het was de eerste maal dat de jongeren eens op verplaatsing gingen en het was dus een hele belevenis voor hen. Thuis aangekomen, waren de alle meisjes al vertrokken voor hun ladies night. Zo konden wij rustig bekomen van ons vermoeiende dagje.

Dag 50 26-03-2013

Morgen nemen we de mannen mee naar Mahembé dit is het schooltje dat in de brousse ligt. Zij gaan hier een wedstrijd spelen tegen de studenten. Vandaag staat er dus geen art op het programma maar selectie proeven. Elk om de beurt moesten de jongens verschillende voetbal proeven doen. Ze waren zeer gemotiveerd en wisten waarom. We hadden ons 11-tal, maar besloten toch om de rest mee te nemen als toeschouwer. Voor de studie wilden we eerst John zijn wonden verzorgen, maar de broeder die de medicatie en verbanden bij hield was nergens te vinden. Tijdens de studie waren de kinderen al veel gemotiveerder dan gisteren. ’s Avonds heb ik samen met Bob, Vitus en Jeroen een 2e poging gedaan om de Belgen te zien spelen. We kwamen weer van een kale reis terug. Gelukkig hield het thuisfront ons op de hoogt van de tussenstand.

Dag 49 25-03_2013

Overdag heb ik de studie van deze avond voorbereid. Ook moet iedere dag de wonde van John verzorgd worden dus Kaat en ik vertrekken iets vroeger naar Mandoleo. Er zit een wiek in John zijn wond en die moet iedere dag ververst worden. Ik zag er al tegen op om hem weer pijn te doen, maar het is voor zijn eigen bestwil. Ook Bob kwam toe en ook hij hielp ons om John tegen te houden want het was weer nodig. Het was weer een serieuze ingreep om de wiek te vervangen. Nadat de wiek vervangen was kon ik toch nog aan de studie beginnen. Goed concentreren konden ze zich niet want ze hadden van de Canadezen splinternieuwe voetbaluitrustingen gekregen en konden niet wachten om deze uit te testen. Na 2 uur voetbaltraining konden ze mij bijna opdweilen dus ik sprong rechtstreeks het meer in om af te koelen.

Dag 48 24-03_2013

Vandaag is het zondag en ons motto luidt zondag = josdag. Maar vandaag eens niet. Ik vertrek samen met Kaat weer naar het ziekenhuis en het zou een lange dag in het ziekenhuis worden. Bij aankomst schreven we ons in en mochten we plaats nemen op een bankje. Na 2 uur wachten op een dokter besloot ik toch eens naar dokter Pepper te bellen. En na nog geen 5 min stond hij daar. Omdat er gedurende 2 uur niemand een consultatie had gekregen, moesten we nog eens een uur wachten tot het aan ons was. Toen hij dan eindelijk aan de “operatie” wou beginnen, vond hij geen scalpel. Hij zei dan maar droog dat we morgen moesten terug komen. Na zijn 7 jaar hier in Afrika is hij stilaan de Afrikaanse gewoonten aan het overnemen. Ik dacht bij mezelf: ‘Dat gaat hier niet waar zijn!’ Ik zei toen tegen Kaat, wacht hier ik ga in 1 van de kraampjes om een scheermesje. Toen ik terug was, was dokter Pepper al vertrokken en had zijn Afrikaanse vervanger al overgenomen. Als eerste moest John een spuit krijgen ter de verdoving. Dit was buiten John zelf gerekend, hij begon te spartelen als een vis die je op het droge gooit. Kaat en ik probeerden hem met alle macht tegen te houden. De dokter kwam toch maar gevaarlijk dicht bij men arm met zijn naald. Nog geen 5s nadat de spuit gegeven was begon de dokter al meteen te snijden. Natuurlijk brulde John het uit. Door het vele lawaai dat hij maakte kwamen er uit het niets 5 Afrikaanse vrouwen kijken. We hadden dus toeschouwers tijdens onze operatie. Het volledig verhaal van de operatie vertel ik wel eens in België. Ik kan u enkel zeggen dat ik nog nooit zo iets heb gezien. Ondertussen was het al bijna 4 uur dus ons dagje zat er al bijna op. ’s Avonds waren we weer bij Katrien uitgenodigd om te komen eten. Het was weer heerlijk! Ook lieten we door Anita ons haar eens knippen want dat was wel nodig. Anita heeft haar roeping gemist, ons haar was precies door een vakvrouw geknipt. Terug thuis luisterden we naar de verhalen van de andere studenten die naar het park Katavi waren geweest. De avond sloten we af met een spelletje Risk, ik moest revanche nemen na mijn nederlaag van gisteren.

Dag 47 23-03-2013

Vandaag is het weer tijd voor onze workshop techniek. Normaal gaven we deze ochtend ook zwemlessen, maar door het slechte weer kon dit niet doorgaan. Deze middag gaan we batikken, dit is een witte T-shirt verven in een bepaalde kleur. En door knopen te maken met touw kan je allerlei leuke vormen maken in deze T-shirts (zie foto’s). Een aantal dagen geleden had ik al verf en T-shirts gezocht en had ik ook al de verschillende technieken eens geprobeerd. Omdat nu ook iedereen van Bangwé ging meedoen moesten we nog wel wat T-shirts bij halen. We trokken naar Manga market dit is een heel grote markt en meestal is het
hier ook veel goedkoper. Ik had de vorige T-shirts hier ook gehaald dus ik moest niet al te ver zoeken. Om 2 uur ging onze workshop zelf van start. Ook Ben kwam ons assisteren. We hadden hem gisteren tijdens het eten verteld wat we vandaag gingen doen en hij was meteen dol enthousiast want het was van in zijn kindertijd geleden dat hij dat nog had gedaan. In het begin begrepen ze niet echt wat de bedoeling was. Maar nadat ze het 1e resultaat hadden gezien begonnen ze allemaal gretig knopen te leggen. Ben en ik hielpen de kinderen met de verschillende knopen te leggen en Bob en Jens sneden touw af. De resultaten waren boven alle verwachtingen in echt prachtig. Na het batikken kwam John (een 11 jarige jongen van Mandoleo) naar mij en hij (zeggen is een groot woord), hij maakte me duidelijk dat hij erg veel last had van iets op zijn been. Toen ik dit naderbij bekeek schrok ik wel even. Op zijn been stond een zeer groot gezwel. Ik heb meteen de verpleegsters gevraagd om na hun lessen even te passeren om er eens naar te kijken. Lang heb ik niet op hen moeten wachten. Nadat ze er naar hadden gekeken leek het beter om hem mee te nemen naar een dokter. Katrien gaf ons de contactgegevens van een Amerikaanse dokter, want veel vertrouwen hebben we niet in de plaatselijke dokters. In de vlucht keek dokter Pepper naar de wonde en hij stelde ons gerust dat dit een zeer voorkomende kwaal is hier. Het gezwel was ontstaan door de slechte hygiëne waarin de kinderen hier leven. Het is een kleine ingreep maar hij moet daarvoor wel naar het ziekenhuis. Ze snijden het gezwel open en halen al het “vuil” er uit. We besluiten dat Kaat meegaat omdat zij een verpleegster is en ik omdat ik hem het beste ken omdat ik iedere dag studie aan hem geef. We beslissen om eerst naar een dispensarium te gaan. Daar aangekomen mogen we bijna onmiddellijk binnen bij de dokter. Hij keek naar het gezwel met een zaklamp die je bij ons in de Aldi koopt. Toen Kaat vertelde dat ze een verpleegster was, stelde de dokter meteen voor om haar een pakje te geven en haar de behandeling te laten doen. En eerlijk gezegd had ik ook meer vertrouwen in ons Kaat dan in de Afrikaanse dokter. Kaat paste toch vriendelijk. We werden naar een klein operatiekwartier gebracht. Toen de verpleegster met al het materiaal afkwam, voel

de John de bui precies al hangen. Hij begon van alle gebaren te maken dat hij geen spuit wou. We dachten dat de dokter wel snel zou komen, maar de verpleegster vulde de spuit al. Wat bleek, de verpleegsters hier doen de ingrepen. John werd heel, héél onrustig dus de verpleegster besloot toch de dokter er bij te halen. Hij keek nog eens naar de wonde en zij dat we toch maandag maar moesten terugkomen. Omdat ik echt niet wou dat John nog 2 dagen met dit gezwel moest rond lopen besloten Kaat en ik het in een ander hospitaal te proberen. We reden naar Baptist, dit is het hospitaal waar dokter Pepper werkt. Na een uur te wachten mochten we daar eindelijk binnen. Het was een zeer korte consultatie. De dokter heeft eens van ver naar de wonde gekeken en gezegd dat we morgen maar terug moesten komen omdat het nog niet “rijp” was. We wisten dus weer wat te doen morgen. ’s Avonds hebben Bob en ik een risk spel in elkaar gestoken.
En hebben we dit met z’n allen gespeeld. Ook Katrien en Encora vervoegden ons. Weer een leuke avond.

Dag 46 22-03-2013

We hebben het idee gekregen om de gasten van Mandoleo een voetbalwedstrijd te laten spelen tegen de leerlingen van Mahembe (de school waar we sportkamp hebben gegeven). Dan zullen ze misschien toch iets gemotiveerder zijn tijdens Bob zijn trainingen. Nadien kwam Leonard (leerkracht op Mahembe ) ons helpen met het vertalen van de affiches voor ons paaskamp. Nu hij hier toch was namen we meteen een interview af voor RZL. We vroegen hem wat hij dacht over homo’s, albino’s, blanken,… Ook legde hij nog eens goed uit hoe het schoolsysteem in Tanzania werkt. Nadien gingen we alle affiches ophangen en gaven we de bijhorende uitleg. In Bangwé werden we weer met verstomming geblazen toen we zagen dat de Canadezen een flatscreen en een WII hadden gekocht. Wij vinden dat er wel andere noden zijn dan multimedia, maar veel konden we er niet aan doen. Omdat Canada heel de boel op zijn hoofd aan het zetten is, had het niet veel zin om met de mannen te gaan zwemmen. We beloofden dat we ’s avonds wel zouden terug komen voor de bungalow. Zoals beloofd zijn we dan ’s avonds met een beperkte delegatie, want de meeste waren op safari, naar Bangwé getrokken om te praten en dansen met de kinderen. Voor de allereerste keer kwamen er 2 jongens naar mij met de vraag of ze wat geld konden krijgen. Dit was waar we voor gevreesd hadden. Door al dat gooien met geld van de Canadezen, associëren de kinderen ons meteen met geld. We vertelden op een rustige manier dat wij geen geld kwamen brengen maar dat wij dingen kwamen doen met en voor de kinderen. De bungalow is om 10 uur gedaan dat is net op tijd want om kwart voor 11 spelen onze eigen Rode Duivels een wedstrijd tegen Masedonië. We dachten dat ze het wel op één van de vele sportkanalen wel zouden uitzenden, maar te vergeefs alle wedstrijden behalve die van de Belgen. We zijn dan maar naar huis gegaan en na enkele kaartspelletjes zijn we toch in ons bedje gekropen.

Dag 45 21-03-2013

Vandaag ben ik vroeg opgestaan want om 7 uur komt Anita ons halen op naar Marumba te vertrekken. Het is wel 6 uur rijden. Maar het zag er niet goed uit, de regen kwam met bakken uit de lucht. Anita probeerde de broeders in Marumba te bereiken want Marumba ligt op een berg en bij hevige regenval geraak je met een auto niet naar boven. Na een uurtje hadden we toch contact en spijtig genoeg was het daar ook fel beginnen regenen met als gevolg dat we vandaag niet zouden vertrekken. Ik was niet van plan om vandaag niets meer te doen. Ik herinnerde mij dat Ben een aantal dagen geleden gevraagd had of iemand hem donderdag, vandaag dus, kon helpen bij 1 van zijn onderzoeken op het meer. Ik heb hem meteen gebeld en er waren nog 2 plaatsjes vrij. Dus Jens en ik vertrokken samen om een dagje op het meer te werken. Na een half uurtje varen meerden we aan op een klein strandje. Allee strandje, meer een rotspartij. Ik zal even uitleggen welk onderzoek we vandaag hebben gedaan. Ben onderzoekt de waterkwaliteit van het meer en vandaag gaan we iets speciaals onderzoeken. We gaan kijken hoeveel de vissen hier pissen en kakken ( je moet niet lachen het is serieus). Eerst vangt George ( plaatselijke duiker) de vissen met zijn net, ik breng ze vervolgens al snorkelend naar Ben, die steekt ze in een zak en Jens houdt de tijd bij. Op het einde waren we net een geoliede machine. Nadat de tijd was verstreken moesten er nog stalen genomen worden en werden de vissen gewogen en gemeten en natuurlijk nadien terug vrijgelaten. Het was wel eens een belevenis om zo eens een onderzoek van dichtbij mee te maken. Na het avondeten hebben we allemaal nog voor school gewerkt.

Dag 44 20-03-2013

Deze ochtend zijn Bob en ik nog maar eens naar de markt getrokken om inkopen te doen. Ook willen we enkele goals laten maken of er zelf maken dus daar hebben we meteen ook eens voor rond gekeken. Zoals ik al eens gezegd heb in een vorige post, gaan we tijdens de paasvakantie een soort sportkamp geven, hier hebben we ook eens voor samen gezeten. We gaan iedere week zwemlessen geven en ook dat moest worden ingepland. In de namiddag ben ik zoals ik iedere dag doe, studie gaan geven in Bangwé. Vandaag stonden er weer vraagstukken op het programma. Het probleem start al bij de vraagstelling want die is altijd in het Engels en de kinderen kunnen nog niet eens deftig Engels. Het was dus al een uitdaging om met gebaren en tekeningen de vraag duidelijk te maken. Het begon dan nog maar pas. De
vraagstukken waren bovendien weer op een veel te hoog niveau voor deze kinderen. Ik heb dan zelf maar een paar vraagstukken uitgevonden die wel meer op hun niveau lagen. Daarna heeft Bob sport gegeven. Na het eten ben ik samen met Jens en Bob naar Katrien thuis gegaan om met Nkora te bespreken of hij ergens de goals kan laten maken en hebben we meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze plannen van het sportkamp voor te leggen aan Katrien. Bij de thuiskomst maakten we onze rugzakken klaar want we gaan morgen voor 2 dagen naar Marumba, een psychiatrisch ziekenhuis midden in de brousse.

Dag 43 19-03-2013

Vandaag zijn we vroeg opgestaan om wat schoolwerk in te halen. Ook mijn blog aanvullen was weer heel wat werk. Ik ben van nature een beetje een uitsteller ( en bij deze zin gaan ze in Verbindingslaan 7 serieus lachen ) dus ik stond weer serieus achter. Ook de stageagenda aanvullen is wat meer werk dan gedacht. Na de middag ben ik toch eens gaan kijken in Bangwé wat ze daar allemaal aan het uitsteken waren. Ik sprak enkele Canadezen aan en vroeg wat ze juist allemaal van plan waren. Ze gaan een nieuwe sanitaire blok bouwen, nieuwe matrassen kopen, de kamers schilderen, een stal bouwen en zo kan ik nog even verder gaan. Je vraagt je vast af van waar al dat geld komt. De Canadezen hebben geld ingezameld door met mentaal gehandicapten de Kilimanjaro te beklimmen. En hier hebben ze nog geen klein beetje geld mee ingezameld. Per persoon hebben ze 2000 euro ingezameld en ze zijn hier met liefst 18 personen. Dus ze hebben heel wat geld om uit te geven en dat zie je. Wij hebben er altijd voor gezorgd dat wij niet geassocieerd werden met geld. Hopelijk gaan de jongens na deze grote Sinterklaasshow niet enkel willen krijgen. Toen ik toe kwam sprongen ze toch weer rond mijn nek, ze kunnen dus toch nog het onderscheid maken tussen mensen die dingen voor hen kopen en mensen die persoonlijk bezig zijn met hen. Te lang kon ik niet blijven want ik had beloofd aan Franky dat ik hem nog wat lessen Engels zou geven. We hebben vandaag vooral gewerkt rond woordenschat. Het was weer op een prehistorische methode, maar het werkte. Hij tekende de woorden dat hij niet kende en ik schreef daar dan de juiste Engelse benaming naast. Ook weer een goede les voor mezelf. Na een tijdje kende hij bijna alle woorden en dus was mijn missie geslaagd. Tegen 4 uur ben ik dan samen met de rest terug naar Bangwé getrokken om spelletjes te spelen met de gasten. ’s Avonds is er niet echt iets spannends gebeurd om over te schrijven. Op naar ons volgende dagje Kigoma

Dag 42 18-03-2013

Vandaag hebben we het eerste evaluatie gesprek met onze mentor Katrien. Ik bereid enkele punten voor die ik wil bespreken en vul mijn stage agenda aan zodat ik deze kan voorleggen. Ook bespreken Bob en ik welke projecten we nog willen doen. Zo komen we tot het besluit dat we iets willen organiseren voor de mannen van Mandoleo tijdens hun paasvakantie, anders hangen zij toch maar gewoon overal rond. We komen op het idee om een soort Olympische Spelen te organiseren, die elke voormiddag zullen doorgaan zodat ze in de namiddag zelf iets kunnen doen. En zo kan ook de studie en de voetbal trainingen blijven doorgaan. Ik had een interessant gesprek met Katrien. Ik sprak over de projecten dat ik al gedaan heb en welke ik nog zou willen doen. Voor Pav ga ik mij vooral bezig houden met het wiskundeniveau van de kleinsten van Mandoleo op te krikken. Voor techniek blijven we iedere zaterdag een workshop geven want dit is nog steeds een groot succes. We bespreken ook ons plan voor in de paasvakantie een project uit te werken. Ze vindt dit een zeer goed idee dus we kunnen beginnen dit plan volledig uit te werken. In de namiddag trek ik naar Mandoleo om studie te geven. Daar aangekomen vind ik niemand van de studenten waar ik normaal les aan geef. Ik hoor van een andere student dat ze allemaal overgeplaatst zijn naar Bangwé. De Canadezen zijn namelijk massaal geld in Bangwé aan het pompen. En de broeders hebben gedacht als we zorgen dat alle jongens van Mandoleo ook in Bangwé zitten krijgen zij ook allerlei cadeaus. Dit is allemaal goed en wel, maar dit hadden ze toch eens kunnen communiceren. Ik besloot om zelf eens een kijkje te gaan nemen in Bangwé. En inderdaad alle studenten zaten in Bangwé. Ook hadden ze iedereen aan het werk gezet, zo ook de jongetjes van 6-12 jaar. Na een gesprek met de Canadese project leider besloot ik toch gewoon studie te geven. Ik nam ze allemaal mee naar het schooltje vlak tegen het tehuis. Omdat niemand zijn boeken mee had. Heb ik maar Engelse les gegeven. Thuis aangekomen deed ik meteen mijn verhaal. En omdat ook nog enkele andere studenten hun project in Mandoleo of Bangwé deden, konden er een paar niet mee lachen. Zo gingen Kaat en Maxime normaal alle kamers kuisen en schilderen. En aangezien de Canadezen alles gaan renoveren en aankopen valt heel hun project in het water. Bob en ik besluiten dat we gewoon onze projecten gaan voortzetten maar dan in Bangwé. De sfeer was vrij bedrukt dus ik ben samen met Bëtul en Amber naar Vitus getrokken. Daar praatte ik met Vitus over zijn toekomst plannen. Want hij heeft van de Antwerpenaren die hier voor een maand zijn een studiebeurs gekregen.

Dag 41 17-03-2013

Vandaag is het zondag en hebben we een groepsuitstap gepland. We gaan met heel de bende naar Jacobson beatch. We zouden samen de dala dala nemen maar alle dala’s zaten tot de nok gevuld. Plots zagen we een pick-up die wel geschikt was voor de job. Na wat aandringen en natuurlijk wat geld zag de chauffeur het toch zitten om ons weg te voeren. Ikzelf ging met een aantal naar Katong, een klein vissersdorpje. Daar kochten we groenten, vlees en natuurlijk veel vis om op de barbecue te leggen. Na een kleine staptocht kwamen we aan in Jacobson. We werden meteen gegrepen door de schoonheid van dit domein. Dit is een soort woud dat eindigt in parelwitte stranden met palmbomen. Eigenlijk echt “zoals in de boekskes”. Onderweg kwamen we, om het dan nog eens volledig af te maken, enkele aapjes tegen. We hebben zoals echte toeristen gesnorkeld, liggen zonnen, gezwommen, gebarbecued en onnozel gedaan,… Tegen een uur of 5 waren de meeste net een kreeft dus het was tijd om naar huis te trekken. Ben (Amerikaanse onderzoeker) en mezelf hadden de avond er voor afgesproken dat we naar huis gingen lopen. En beloofd is beloofd. Gelukkig liep Ben op een niet te snel tempo en verloor ik maar 10 liter water in plaats van 20 liter. Aangekomen in Aqua Lodge wilden we rustig rechtstreeks het water induiken maar dat was buiten 20 Canadezen, heel Bangwé en Mandoleo gerekend. Er waren namelijk 20 Canadezen aangekomen die hier nog heel wat ophef zullen veroorzaken. Zij hadden iedereen van Bangwé en Mandoleo uitgenodigd om te komen barbecueën om hun aankomst te vieren. Na iedereen te begroeten sprong ik toch in het water. Ik gaf precies het startsein, al snel zat er 15 jongens van Mandoleo in het water. Na wat gespeeld te hebben met de jongens moest ik mij vlug klaar maken want we gingen met de groep gaan eten. Het was zeker geen fast food, want pas na een dikke 2 uur kregen de eersten hun eten en het duurde dan nog eens 3 kwartier tot iedereen zijn eten had gekregen. Gelukkig hadden we veel te vertellen over onze afgelopen werkweek en werd het alles behalve een saaie avond.

Dag 40 16-03-2013

Het is zaterdag dus vandaag staat onze workshop techniek weer op het programma. Vandaag is het goed weer dus we hopen dat dit zo blijft zodat onze workshop vlotten bouwen kan doorgaan. Bob en ik maken een afgebakend parcour in het water want veel van de jongeren kunnen niet zwemmen. We hebben ook gevraagd aan enkele andere studenten om ons bij te staan zodat alles veilig kan verlopen. Om 2 uur gingen we de jongeren halen in Mandoleo en we hadden een hele grote opkomst. Er waren meer dan 30 deelnemers, gelukkig waren ook wij met 8 begeleiders. Er waren ook wat vrouwelijke studenten bij, dus het testosterongehalte van onze jongens ging een beetje de hoogte in. Om hun wat te bewijzen gingen ze mij tonen hoe je in een palmboom kruipt. In enkele seconden zaten ze vanboven in de palmboom (filmpjes worden getoond op onze dia-avond). Aangezien ze enkel bonen en rijst krijgen vonden ze het geweldig om de kokosnoten achteraf ook op te eten. Ik probeerde tevergeefs ook enkele keren maar ik zou nog wat oefening nodig hebben. Bob en ik hadden al een voorbeeld gemaakt van een vlot dus met wat hulp hadden de jongens al snel een vlot in elkaar gestoken. Het was tijd voor de race. Al snel bleek dat enkele vlotten niet stevig genoeg aan elkaar hingen. Na wat reparaties en wat hulp van ons konden toch alle vlotten veilig het water op. Dit was de start van onze race. Alle vlotten lagen aan de startlijn, het startsein werd gegeven iedereen begon zo snel mogelijk te peddelen. Ze amuseerden zich weer rot, dus het was weer een geslaagd project. Meteen werd ook duidelijk dat zwemlessen zeker geen overbodige luxe zouden zijn. We besloten dat we een schema zouden opstellen voor volgende week. Om half 5 trokken alle jongeren naar het voetbalveld want er stond een derby op het programma. Bangwé tegen Mandoleo. Na een match voetbal en stevige maaltijd trokken we met de meeste naar de bungalownight van Mandoleo. Broeder Stan was aangekomen, dit is een Belgische broeder die hier de meeste projecten heeft opgestart. Je ziet meteen dat iedereen erg opkijkt naar deze broeder. Het werd dus meer een officieel feestje dan een dans feestje.

We hadden van het Newmen Institute een beamer mogen gebruiken dus vanavond stond er een film op groot scherm op het programma. Unaniem werd er beslist op naar ‘Django Unchained’ te kijken. Ik had deze film al gezien en eerlijk vond ik hem nogal langdradig en had ik niet veel zin om hem terug te zien. Na een kwartier gaf ik er dan ook de brui aan. Ik moest nog een lege bak frisdrank terug brengen naar Vitus en vond dit natuurlijk de beste uitvlucht om niet te moeten verder kijken. Bij Vitus zaten enkele studenten van Antwerpen die hier voor een maand verblijven. Om 12 uur kroop ik toch in bed want het was toch weer een lang en vermoeiend dagje geweest.

Dag 39 15-03-2013

Vandaag is het vrijdag en vanavond hebben we onze 1e teambuilding activiteit. We gaan een bierpong-tornooi doen met heel de bende. Daarvoor gaan we samen met onze kok Revo een echt Belgisch diner maken: vol-au-vent met frietjes, omdat dit de vorige keer zo een succes was. Maarten zou voor de vol-au-vent zorgen en ik zou de frieten voor mijn rekening nemen. Omdat we hier ondertussen al met 14 zijn en we ook Anita en Katrien met haar familie hadden uitgenodigd, zou dit een serieuze karwei worden. Dus ik moest in het totaal voor 19 man aardappelen schellen. Maar ik ging het onaangename aan het aangename koppelen. Ik zette mij met een cola en een muziekje op het strand en begon aan mijn 2,5 uur durende schelmarathon. Ik was net op tijd klaar, want om half 3 werd ik terug verwacht in Bangwé om te gaan zwemmen met de jongens. Omdat iedereen bezig was, ging ik maar alleen. Want als niemand van ons gaat gebeurd er gewoon niets. Gelukkig gingen er nog 2 Afrikaanse studenten die ook in Bangwé wonen mee zwemmen. Het gedacht erachter is dat de studenten de gehandicapten kunnen helpen in hun dagelijkse taken. In werkelijkheid trekken de studenten zich bitterweinig aan van de gehandicapten. Ik heb zelf verschillende malen gezien dat de studenten op de kinderen slagen. Ik heb dan iedere keer gezegd dat ik dat niet wil zien en dat er andere manieren zijn. Maar het zit hier zo in hun cultuur ingebakken dat het nog een grote taak zal zijn dit te verhinderen. Toch zal ik hier op blijven hameren, want dit strookt helemaal niet tegen mijn gedachtegang. Ik zie dat dit probleem groter is dan dat ze zelf beseffen. Het begint allemaal in de lagere school, straffen doen ze hier met de stok. De kinderen groeien dus op met het gedacht als ik iets fout doe krijg ik stokslagen. Ze nemen dit dus mee. Zo gaf ik enkele dagen geleden les in Mandoleo. Er waren ook enkele kinderen van buitenaf. Toen 1 van de iets jongeren kinderen ( 10 jaar) wat te veel aan het praten was nam plots een iets ouder kind ( 12 jaar ) een stok en sloeg zonder iets te zeggen dit kind. Niemand van de kinderen keek hier van op. Zelf het geslagen kind vond dit de normaalste zaak. Dit was één van de eerste keer dat ik echt een cultuurschok kreeg. Toen ik naar hier vertrok had ik mij goed voorbereid op de cultuurverschillen. Ik heb ook een karakter dat ik snel iets van mij kan afzetten, maar toen dit ene kind het andere sloeg was ik echt geshockt. Dit bewijst nog maar eens dat dit gewoon sociaal aanvaard is. En zo heb ik nog 10-tallen voorbeelden gezien. Ik heb soms ook wel te doen met de studenten. 3 uur zwemmen met de gehandicapten is zeer vermoeiend, ik ben steeds stik kapot. En de studenten leven dag in dag uit bij deze jongeren. Ik voel ook steeds meer en meer dat ik niet ben opgeleid om met deze gehandicapte jongeren te werken. Ze hebben hier dringend nood aan degelijke sociale helpers. Wij als leerkrachten hebben het zeer moeilijk om gepaste activiteiten te vinden op maat van deze jongeren. Met de jongeren met het syndroom van down kunnen we nog vrij goed communiceren. Maar er zitten
ook jongeren bij die precies weg zijn van de wereld. Hier hebben wij het zeer moeilijk mee, ze hebben ons nooit geleerd hoe we met deze jongeren moeten omgaan. Ook de Afrikaanse begeleiders hebben nooit iets van opleiding gehad en dus ook zei weten totaal niet hoe ze met deze jongeren moeten omgaan. Ze grijpen dan ook meteen terug naar de enige manier dat ze kennen “slagen”. Het probleem is dus dat ik ze ook niet de juiste manieren kan aanleren omdat ik hier zelf niet ben voor opgeleid. Na het zwemmen liep ik naar huis om dit even allemaal van mij af te zetten. Thuis was alles al in gereedheid gebracht voor ons feestmaal. Het werd een zeer gezellig diner met zeer lekkere frietjes ;). Nadien hebben we ons met z’n allen verkleed per team en hebben we een te vet bierpong-tornooi gespeeld.

Dag 38 14-03-2013

Vandaag hebben Bob en ik een alternatief gezocht voor onze workshop van zaterdag. Als het goed weer is gaan we met de mannen vlotten maken. Zo gaan we ze dan ook leren sjorren en we gaan meteen van de situatie gebruik maken om te kijken hoe het gesteld is met de zwemcapaciteiten van de jongeren. We hebben het plan om een paar keer per week zwemlessen te geven want de jongeren zwemmen zeer veel in het meer maar kunnen bijna niet zwemmen. En we hebben al verhalen gehoord dat vorig jaar nog 2 jongens van Mandoleo zijn verdronken. Vorige zaterdag is deze workshop niet kunnen doorgaan door de regen. Na wat brainstormen hadden we ons plan b. Als het zou regenen zaterdag zouden we een workshop koken geven. Ze eten hier heel eenzijdig, vooral omdat rijst en bonen gewoon niet veel kost. Maar ook een deel omdat ze gewoon nooit andere recepten hebben leren kennen. Ook is voeding-koken een deel van techniek en past dus perfect in onze workshops. We stelden een menu op dat we zouden kunnen maken met de ingrediënten dat we hier terug vinden. Tegen 3 uur trok ik weer naar Mandoleo om studie te geven. Vandaag gaf ik de tafels van vermenigvuldigen. Ik merkte meteen dat Kristoffer en Jhonn hier nog steeds grote problemen mee hadden en normaal zouden ze al veel verder moeten staan als je hun huistaken bekeek. Van John was bekend dat hij problemen had met wiskunde, Kristoffer daarentegen zou normaal bij de betere moeten horen. Katrien had mij gezegd dat ik vooral extra begeleiding moest geven aan Oswaldy , nu was hij juist diegene dat zeer goed is in wiskunde. Ik ga tegen volgende week een basis wiskunde test opstellen zodat ik meteen kan zien wat het niveau is en waar juist de grote problemen liggen. Zo kan ik nog beter differentiëren. Dit zal een werkje voor morgen zijn want vandaag kruip ik eens vroeg in mijn bedje.

Dag 37 / 13-03-2013

Deze ochtend ben ik naar Mandoleo getrokken om een jongen te helpen met zijn Engelse lessen en hij heet toevallig ook Frank. Heel raar is dat ondanks we een totaal andere taal spreken en uit een andere cultuur komen, we elkaar toch verstaan doormiddel van handgebaren en lichaamsuitdrukkingen. Ik begin nu ook pas het gevoel te krijgen dat ik het vertrouwen aan het winnen ben van de jongeren. Dit is natuurlijk begrijpelijk als je weet wat sommige jongeren op hun toch nog maar korte leven hebben meegemaakt. Zo zijn er zelfs jongeren met schotwonden. Maar de echte wonden zitten van binnen. Ik hoop dat ik de komende weken deze vertrouwensband nog wat kan versterken. Na het eten ben ik terug naar Aqua Lodge getrokken, aangekomen zag ik Ben ( de Amerikaan) en Bob op het strand zitten. We hebben samen over van alles gepraat, van duiken tot wat we gaan doen volgend jaar. Zo vroegen we ook aan Ben uit hoe het onderwijs in Amerika is geregeld. Toen hij de prijs zei om naar de universiteit te gaan, vielen we bijna achterover. Daar kan je bijna een huis van zetten.
We hadden beloofd aan Encorra (de man van onze stagepromotor Katrien) dat we hem eens zouden meenemen. We besloten om hem vanavond uit te nodigen en er een echte mannenavond van te maken. Het werd een echte mannenavond: we keken voetbal en speelden pool. Allee, ik weet niet of ik dit eigenlijk pool mag noemen. De ballen waren meer geschilderde stenen. Maar het drukte de pret niet. Weer een dagje Afrika dat er op zit.

Dag 36 / 12-03-2013

De wekker ging af om 6 uur. Want om 7 uur zouden ze ons komen oppikken. Omdat we veel gerief bij hadden, hadden ze een taxi voor ons geregeld. Het regende echt pijpenstelen, het leek hier even op België. We kropen met 6 in een autootje dat niet groter was dan een Clio’ken. Na een klein uurtje rijden kwamen we aan in Mwanga. Het schooltje ligt in het midden van de brousse tussen 2 dorpjes. In de huisjes in deze dorpjes steek je bij ons nog


geen varken of Gaia zou komen klagen. De vorige keer waren wij de eerste blanken die hier ooit waren geweest dus nu hadden we weer veel bekijks. Het ontvangst was ook weer zeer hartelijk. Ze namen ons mee naar een klaslokaal en zeiden dat we mochten starten. We keken naar elkaar van: willen die nu dat we theorie geven? Ik stelde subtiel voor dat we eigenlijk echt sport buiten wilden geven en geen sporttheorie. Dit waren ze hier niet gewoon, aan sport wordt enkel buitenschools gedaan. Het was gelukkig gestopt met regenen. We namen de eerste klas mee naar buiten en we speelden verschillende spelletjes zoals dikke Bertha, tikkertje slinger, king of the hill, overtrekkertje en nog veel meer. Ze amuseerde zich rot en wij natuurlijk ook. Het was ook de eerste keer dat de meisjes en jongens samen mochten spelen, vertelden ze ons. Na een 3 kwartier wisselden we telkens van klas want in een klas zit telkens een 100-tal leerlingen. Gelukkig hadden we vandaag ook de hulp van Kaat. Ondertussen was de temperatuur weer gestegen boven de 30 graden. Ook gaven we enkele simulaties van sporten zoals Chinese voetbal, rugby, korfbal en voetbal. ’s Middags was er een voetbalwedstrijd gepland tussen de leerlingen en leerkrachten en natuurlijk verwachtten ze dat ook wij meededen met de leerkrachten. De leerlingen vroegen of we hen niet wat tactiek konden bijleren zodat ze zeker van ons zouden winnen. Buiten dat ik tot men 15de of zoiets gesjot heb, weet ik bitterweinig van voetbal. Bob daarentegen heeft zelfs nog in 2e klas gevoetbald dus als er 1 iemand is die het perfect kan uitleggen is hij het wel. Heel vreemd was dat ze gewoon een klaslokaal ontruimden en uit alle klassen de voetballers gingen halen. De wedstrijd van vanmiddag was precies de finale van een wereldbeker, heel de school keek er naar uit. Tijdens de les van Bob zat ik geboeid mee te luisteren want ook voor mij was dit volledig nieuw. Kaat vond het iets minder interessant en zij maakte van het moment dan weer gebruik om wat bij te slapen. Rond 2 uur mochten alle leerlingen naar huis om zich klaar te maken voor de wedstrijd. Rond 3 uur trokken we naar het voetbalveld, allee het is meer een patattenveld maar voor Afrikaanse standaard was het nog niet zo slecht. We startten zoals normaal voor Afrika een 3 kwartier later dan was gepland. Ondertussen was het al rond gegaan dat er 2 muzungi’s (blanken) meededen. Al snel stond het hele dorp rond het veld (+/- 200 man). We gingen met 0-6 “den boot in”. De leerkrachten konden niet zo goed voetballen, allee ik was zelf bij de betere dus dat wil al iets zeggen. De leerlingen daarentegen waren de beste voetballers dat we al gezien hadden in Tanzania en ondertussen hebben we al heel wat ploegen gezien. Ook de sfeer naast het veld was geweldig. De jongeren vonden het natuurlijk geweldig dat ze hun leerkrachten konden inmaken. Je moet weten dat leerkrachten de kinderen hier slaan als ze iets fout doen. Dus op deze manier zagen de leerlingen hun leerkrachten zelden of nooit. Na de wedstrijd feliciteerden Bob en ik de leerlingen en zeiden we dat we nog geen enkele ploeg hadden gezien die zo goed samen speelde. Ondertussen stond heel dat dorp rond ons. Dan moesten we zoals echte Celebrities met iedereen op de foto.
Ondertussen was het al half 7 en moesten we nog een uur op de dala dala zitten en die kwam maar niet. Om 7 uur was hij er eindelijk. Omdat we veel te laat waren om te eten besloten we na zo’n vermoeilende dag ons eigen eens te verwennen. We namen een Hollandse douche (deo douche) en gingen met ons 3’tjes naar het Lake Tanganica Hotel. We aten er een pizza en dat smaakte ongelofelijk. De rijst komt mijn oren hier al wat uit. Ook zijn we na een maand voor de eerste keer nog eens naar een wc kunnen gaan met een wc-bril. We zijn hier content met kleine dingen.

Dag 35 / 11-03-2013

Vandaag ben ik vroeg opgestaan om samen met de verpleegsters de kleren te gaan wassen van de jongens van Bangwé. Bangwé is een tehuis voor gehandicapte kinderen en ze dragen kleren (allee kleren, voor zover je dat nog kleren kan noemen) die mega vuil en versleten zijn. Ook wordt er door de begeleiders niet echt omgekeken naar de hygiëne van de kinderen. Dus we zijn op het idee gekomen om 2x per week de kleren van de kinderen eens te wassen. En het was nodig, de emmers zagen na enkele kleren al meteen volledig zwart. Na het eten vertrokken we naar Mandoleo (tehuis voor straatkinderen) om studie te geven. Ik heb hier de 4 jongste mannekes onder mijn hoede genomen. Ze staan qua schrijven en wiskunde ver achter op het niveau waar ze op zouden moeten zitten. Dus ik probeer hier iedere dag 2 uurtjes aan te werken. Als beloning volgt dan voetbal, art of techniek. Vandaag werkte ik met de gasten vooral rond het schrijven van letters en hoofdletters. Er is nog veel werk maar ik zie toch al vorderingen. Het voetballen heb ik moeten overslaan door plots opkomende krampjes. ’s Avonds ben ik eens vroeg in het bedje gekropen want de volgende dag werd een heel drukke dag. Bob en ik gingen namelijk een sportdag geven op de school die we een paar weken geleden zijn gaan bezoeken.

Dag 34 / 10-03-2013

Deze ochtend kropen we er vroeg uit om naar de ochtendmis te gaan. Dit is geleden van toen ik nog bij de oma en de opa bleef slapen. En deze keer mocht ik geen stripverhaal meenemen. Verschillen met een Belgische mis:

1. De vrouwen en mannen zitten elk aan een andere kant
2. Om de 5 min moet je op je knieën gaan zitten en soms tot 15 min.
3. Ze kunnen een pak beter zingen dan in België
4. De mis duurt maar eventjes 2,5 uur.
5. De priester preekt voor 3 kwartier aan een stuk.
6. Tot 3x toe kan je geld doneren telkens voor een ander doel.
7. En het grootste verschil de kerk zit stamp, stamp vol. En niet enkel met oude mensen.

Maar voor de rest zijn de missen vrij hetzelfde. Ik herkende echt veel stukken. Allee, we waren weer vrij van zonden. We zijn dan met alle kerkgangers nog iets gaan eten in de stad. Thuis aangekomen, besloten we ons wat voor te bereiden op de volleybalwedstrijd van later
die dag. De vorige keer zijn we zwaar “den boot” ingegaan. Maar we hadden nu versterking gekregen. Ik besloot om naar het volleybalterrein te lopen zo had ik vandaag ook mijn kilometers weer al gedaan. De wedstrijd België – Tanzania werd weer gespeeld alsof dat ons en hun leven er van af hing. De eerste set wonnen wij, maar de tweede ging naar hen. Dus alles werd beslist met de derde set. Deze startte niet goed want al snel stonden we serieus wat punten achter. Gelukkig konden we op het einde volledig terug komen en wonnen we uiteindelijk nipt met 2 punten verschil. Omdat we toch naar huis moesten zijn Jens en ik ook weer naar huis gelopen. Na een verkoelende duik maakten we ons klaar om naar Katrien te gaan want we waren weer uitgenodigd om te komen eten. Vis op de barbecue; het was weer heerlijk. De avond sloten we af met een gezellige babbel.